Πώς να αντιμετωπίσετε την κοξάρθρωση της άρθρωσης του ισχίου

Η Κοξάρθρωση είναι μια συχνή εκφυλιστική-δυστροφική νόσος της άρθρωσης του ισχίου, στην οποία, λόγω αλλαγών που σχετίζονται με την ηλικία ή άλλων παραγόντων, εμφανίζεται σταδιακή καταστροφή της αρθρικής άρθρωσης της κεφαλής του μηριαίου οστού και της κοτύλης της λεκάνης. Συνοδεύεται από πόνο και περιορισμένο εύρος κίνησης ποικίλης βαρύτητας, το οποίο εξαρτάται από το στάδιο ανάπτυξης. Και αν στα αρχικά στάδια είναι δυνατή η αντιμετώπιση της κοξάρθρωσης χρησιμοποιώντας συντηρητικές μεθόδους, τότε στο 3ο στάδιο είναι δυνατό να σωθεί η κατάσταση και να διατηρηθεί η λειτουργικότητα της άρθρωσης του ισχίου, δηλαδή να αποφευχθεί η αναπηρία, μόνο μέσω χειρουργικής επέμβασης.

Ταξινομείται ως αρθροπάθεια και μπορεί να συνοδεύεται από την ανάπτυξη παρόμοιων διεργασιών σε άλλες αρθρώσεις και αυτή η παθολογία αποτελεί περίπου το 12% όλων των ασθενειών του μυοσκελετικού συστήματος. Αλλά ο όρος «κοξάρθρωση» μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για να περιγράψει εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου.

Τι είναι η κοξάρθρωση

Η κοξάρθρωση είναι μια πολύπλοκη παθολογία μιας ή και των δύο αρθρώσεων του ισχίου, στην οποία συμβαίνει η καταστροφή των χόνδρινων στρωμάτων που καλύπτουν την κεφαλή του μηριαίου οστού και της κοτύλης, η οποία οδηγεί σε μείωση του μεγέθους του αρθρικού χώρου. Καθώς η ασθένεια εξελίσσεται, εμφανίζεται παραμόρφωση των επιφανειών των οστών και ο σχηματισμός οστικών αναπτύξεων σε αυτές, που ονομάζονται οστεόφυτα.

Η κοξάρθρωση είναι η δεύτερη πιο συχνή νόσος του μυοσκελετικού συστήματος. Πιο συχνά, διαγιγνώσκεται μόνο γονάρθρωση, δηλαδή μια εκφυλιστική-δυστροφική αλλαγή στην άρθρωση του γόνατος. Ωστόσο, η πιθανότητα αναπηρίας με κόξαρθρο είναι σημαντικά υψηλότερη.

Ολόκληρη η άρθρωση του ισχίου περικλείεται σε μια συγκεκριμένη θήκη, η οποία ονομάζεται αρθρική κάψουλα. Έχει μια λεγόμενη αρθρική μεμβράνη, η οποία παράγει το αρθρικό υγρό. Αυτό το υγρό είναι εξαιρετικά σημαντικό για την καλή λειτουργία της άρθρωσης, αφού όχι μόνο λιπαίνει τον υαλώδη χόνδρο, αλλά του παρέχει και μια πηγή θρεπτικών συστατικών.

Φυσιολογικά, ο χόνδρος συνεχώς φθείρεται και αποκαθίσταται αμέσως λόγω της συνεχούς διαδικασίας αναγέννησης, που πραγματοποιείται με τη βοήθεια ουσιών που εισέρχονται σε αυτόν από το αρθρικό υγρό. Αλλά με τραυματισμούς ή αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία, ο ρυθμός των διεργασιών αναγέννησης μειώνεται, γεγονός που οδηγεί σε σταδιακή φθορά του υαλώδους χόνδρου και στην ανάπτυξη της κόξαρθρωσης.

Αυτό εξηγείται από αλλαγές στην ποσότητα του παραγόμενου αρθρικού υγρού και στη σύστασή του. Υπό την επίδραση δυσμενών παραγόντων, γίνεται παχύτερο και παράγεται σε μικρότερο όγκο. Ως αποτέλεσμα, το αρθρικό υγρό δεν είναι πλέον σε θέση να παρέχει στον υαλώδη χόνδρο όλες τις ουσίες που χρειάζεται στην απαιτούμενη ποσότητα, γεγονός που οδηγεί σε γρήγορη αφυδάτωση και αραίωσή του. Σταδιακά, η αντοχή και η ελαστικότητα του χόνδρου μειώνεται, περιοχές διαχωρισμού των ινών που τον σχηματίζουν, σχηματίζονται ρωγμές σε αυτόν και μειώνεται επίσης το πάχος. Αυτές οι αλλαγές μπορούν να παρατηρηθούν κατά τη διάρκεια διαγνωστικών μεθόδων οργάνων, ιδιαίτερα της στένωσης του διαστήματος της άρθρωσης.

Η στένωση του χώρου της άρθρωσης οδηγεί σε αυξημένη τριβή μεταξύ των οστικών δομών που σχηματίζουν την άρθρωση του ισχίου και αυξημένη πίεση στον ήδη υποβαθμισμένο υαλώδη χόνδρο. Αυτό προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη βλάβη, η οποία επηρεάζει τη λειτουργία της άρθρωσης και την κατάσταση του ατόμου, αφού οι παραμορφωμένες περιοχές εμποδίζουν την κεφαλή του μηριαίου να γλιστρά εύκολα στην κοτύλη. Ως αποτέλεσμα, εμφανίζονται συμπτώματα κοξάρθρωσης.

Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, οι παθολογικές αλλαγές επιδεινώνονται και ο υαλώδης χόνδρος φθείρεται όλο και περισσότερο. Στη συνέχεια, σε ορισμένες περιοχές εξαφανίζεται εντελώς, γεγονός που οδηγεί σε εκτεθειμένα οστά και απότομη αύξηση του φορτίου στην άρθρωση. Δεδομένου ότι, όταν κινείται μέσα στην κοτύλη, η κεφαλή του μηριαίου οστού τρίβεται απευθείας πάνω στο οστό, αυτό προκαλεί έντονο πόνο και απότομο περιορισμό της κινητικότητας. Σε αυτή την περίπτωση, η πίεση των οστικών δομών μεταξύ τους οδηγεί στο σχηματισμό οστικών αναπτύξεων στην επιφάνειά τους.

Τα σχηματισμένα οστεόφυτα μπορεί να έχουν αιχμηρά μέρη που μπορεί να τραυματίσουν τους μύες και τους συνδέσμους που περιβάλλουν την άρθρωση του ισχίου. Αυτό οδηγεί σε έντονο πόνο τόσο απευθείας στην περιοχή της άρθρωσης όσο και στη βουβωνική χώρα, τους γλουτούς και τον μηρό. Ως αποτέλεσμα, ο ασθενής γλιτώνει το τραυματισμένο πόδι, το φορτίζει λιγότερο και προσπαθεί να αποφύγει τις περιττές κινήσεις με αυτό. Αυτό προκαλεί την ανάπτυξη μυϊκής ατροφίας, η οποία επιδεινώνει περαιτέρω την αναπηρία της κινητικότητας και τελικά οδηγεί σε χωλότητα.

Αιτίες

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για την ανάπτυξη της κοξάρθρωσης, αν και σε σπάνιες περιπτώσεις εμφανίζεται ελλείψει οποιωνδήποτε προαπαιτούμενων. Στην περίπτωση αυτή μιλούν για παρουσία πρωτοπαθούς ή ιδιοπαθούς κοξάρθρωσης. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, διαγιγνώσκεται δευτεροπαθής κοξάρθρωση, η οποία γίνεται λογική συνέπεια μιας σειράς ασθενειών ή αλλαγών στην κατάσταση του μυοσκελετικού συστήματος. Η ανάπτυξή του μπορεί να προκληθεί από:

• τραυματισμοί της άρθρωσης του ισχίου διαφόρων τύπων, συμπεριλαμβανομένων καταγμάτων, εξαρθρώσεων, μώλωπες, διαστρέμματα ή ρήξεις συνδέσμων.
• βαριά σωματική εργασία, επαγγελματικά αθλήματα, ιδιαίτερα άρση βαρών, αλεξίπτωτο, αθλήματα άλματος.
• καθιστικός τρόπος ζωής?
• υπερβολικό βάρος, το οποίο αυξάνει σημαντικά το φορτίο στις αρθρώσεις του ισχίου.
• εστίες χρόνιας λοίμωξης στο σώμα.
• συγγενείς ανωμαλίες των αρθρώσεων του ισχίου, όπως δυσπλασία ή εξάρθρωση.
• μεταβολικές παθολογίες και ενδοκρινικές διαταραχές, ιδίως ουρική αρθρίτιδα, σακχαρώδης διαβήτης, ειδικά σε μη αντιρροπούμενη μορφή.
• άσηπτη νέκρωση της κεφαλής του μηριαίου οστού, η οποία μπορεί να είναι συνέπεια κατάγματος του αυχένα του μηριαίου, ειδικά κατά τη συντηρητική θεραπεία.
• φλεγμονώδεις ασθένειες των αρθρώσεων, συμπεριλαμβανομένης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της θυλακίτιδας, της τενοντίτιδας.
• ασθένειες της σπονδυλικής στήλης?
• γενετική προδιάθεση?
• παρουσία κακών συνηθειών, ιδιαίτερα του καπνίσματος.

Ωστόσο, η κύρια αιτία της κόξαρθρωσης είναι ακόμα αναπόφευκτες αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία και η παρουσία των παραπάνω παραγόντων αυξάνει μόνο την πιθανότητα και την ταχύτητα της ανάπτυξής της.

Συμπτώματα της κοξάρθρωσης

Η νόσος χαρακτηρίζεται από σταδιακή εξέλιξη με συστηματική αύξηση της έντασης των συμπτωμάτων. Ως εκ τούτου, στα αρχικά στάδια μπορεί να είναι ασυμπτωματική ή μόνο περιστασιακά να προκαλεί άγχος στους ασθενείς, αλλά στη συνέχεια η κατάσταση της άρθρωσης του ισχίου επιδεινώνεται, γεγονός που οδηγεί σε αύξηση της σοβαρότητας των σημείων της κόξαρθρωσης μέχρι αφόρητου πόνου και σημαντικό περιορισμό της κινητικότητας.

Έτσι, οι εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου συνοδεύονται από:

• Πόνος ποικίλης ισχύος, που εμφανίζεται αρχικά μετά από σωματική δραστηριότητα ή περπάτημα και υποχωρεί μετά την ανάπαυση. Σταδιακά, η βαρύτητα του συνδρόμου του πόνου αυξάνεται, εμφανίζεται πιο συχνά, διαρκεί περισσότερο και μειώνονται οι περίοδοι μεταξύ της στιγμής που εφαρμόζεται το φορτίο στην άρθρωση και της εμφάνισης του πόνου. Αργότερα, ο πόνος είναι παρών σχεδόν συνεχώς, συμπεριλαμβανομένης της ηρεμίας, και γίνεται αφόρητος. Η εντατικοποίηση του πόνου είναι χαρακτηριστική σε οποιοδήποτε στάδιο της νόσου με υποθερμία και ανύψωση βαρέων αντικειμένων.
• Περιορισμοί κινητικότητας της άρθρωσης του ισχίου, που αρχικά εκδηλώνονται ως μικρές δυσκολίες στην εκτέλεση στροφικών κινήσεων του ποδιού. Με την πάροδο του χρόνου, εμφανίζεται πρωινή δυσκαμψία, η οποία εξαφανίζεται αφού ο ασθενής «διασκορπιστεί». Αυτό μπορεί να συνοδεύεται από την εμφάνιση οιδήματος στην άρθρωση του ισχίου. Καθώς η νόσος εξελίσσεται, οι περιορισμοί στην κινητικότητα γίνονται πιο έντονοι και επίμονοι, δηλαδή δεν υποχωρούν μετά το ζέσταμα. Οι ασθενείς παρατηρούν μείωση του πλάτους των κινήσεων των ποδιών και στη συνέχεια χάνουν εντελώς την ικανότητα να κάνουν ορισμένες κινήσεις.
• Ένα τσούξιμο στην άρθρωση του ισχίου που εμφανίζεται κατά το περπάτημα ή την εκτέλεση σωματικής εργασίας, ειδικά όταν εκτελείτε επέκταση. Γίνεται το αποτέλεσμα της τριβής των εκτεθειμένων δομών των οστών μεταξύ τους, η οποία συνοδεύεται από απότομη αύξηση του πόνου.
• Σπασμοί των μυών του μηρού, που οδηγεί στην εμφάνιση διάχυτου πόνου στον μηρό. Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα της προσθήκης διαφόρων ενδοαρθρικών διαταραχών, συμπεριλαμβανομένης της συμπίεσης των νεύρων, της υπερβολικής διάτασης των συνδέσμων που περιβάλλουν την άρθρωση, καθώς και της ανάπτυξης αρθρίτιδας, δηλαδή φλεγμονής της αρθρικής μεμβράνης και συσσώρευσης φλεγμονώδους συλλογής στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου.
• Χωλότητα, που αρχικά προκύπτει από την ασυνείδητη επιθυμία του ασθενούς να μειώσει το φορτίο στην πάσχουσα άρθρωση και να μεταφέρει βάρος στο υγιές πόδι για να αποφευχθεί η εμφάνιση ή η εντατικοποίηση του πόνου και στη συνέχεια η ανάπτυξη μυϊκής σύσπασης. Το τελευταίο φαινόμενο εμφανίζεται ήδη στα τελευταία στάδια της κοξάρθρωσης και οδηγεί στο γεγονός ότι ο ασθενής δεν είναι σε θέση να ισιώσει πλήρως το πόδι του και, επιπλέον, να το κρατήσει σε αυτή τη θέση. Έτσι, το κάτω άκρο με την προσβεβλημένη άρθρωση του ισχίου βρίσκεται συνεχώς σε ελαφρώς λυγισμένη θέση, γεγονός που προκαλεί χωλότητα.
• Μείωση του μήκους του ποδιού, που εμφανίζεται κυρίως με σοβαρές εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στην άρθρωση του ισχίου, που συνοδεύεται όχι μόνο από στένωση του χώρου της άρθρωσης, αλλά και από επιπέδωση της κεφαλής του μηριαίου και μυϊκή ατροφία. Ως αποτέλεσμα, το άρρωστο πόδι γίνεται πιο κοντό από το υγιές πόδι κατά 1 ή περισσότερα εκατοστά.

Η κοξάρθρωση μπορεί να επηρεάσει είτε τη μία άρθρωση του ισχίου είτε και τις δύο ταυτόχρονα. Αλλά εάν στην πρώτη περίπτωση τα συμπτώματα της νόσου θα παρατηρηθούν μόνο στη μία πλευρά, τότε στη δεύτερη δεν θα είναι απλώς αμφοτερόπλευρα, αλλά θα διαφέρουν και σε ένταση. Αυτό εξαρτάται από τον βαθμό καταστροφής κάθε άρθρωσης του ισχίου.

Βαθμοί κοξάρθρωσης

Η φύση των εκδηλώσεων της νόσου εξαρτάται από το στάδιο της ανάπτυξής της. Συνολικά, υπάρχουν 3 βαθμοί κόξαρθρωσης, εκ των οποίων ο πρώτος θεωρείται ο πιο ήπιος. Στα αρχικά στάδια της εμφάνισης εκφυλιστικών-δυστροφικών αλλαγών στην άρθρωση του ισχίου, μπορεί να παρατηρηθεί μόνο περιστασιακός πόνος. Κατά κανόνα, αυτό συμβαίνει μετά από έντονη σωματική δραστηριότητα, αθλήματα ή πολύ περπάτημα. Ως εκ τούτου, οι ασθενείς συνήθως δεν τους δίνουν σημασία, αποδίδοντάς τους σε κόπωση και θεωρώντας τους μια φυσιολογική αλλαγή που σχετίζεται με την ηλικία. Από αυτή την άποψη, η κοξάρθρωση 1ου βαθμού διαγιγνώσκεται μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις, η οποία συνήθως εμφανίζεται κατά τη διάρκεια μιας εξέτασης για άλλο λόγο.

Καθώς η νόσος εξελίσσεται, τα συμπτώματά της εντείνονται και ήδη με κοξάρθρωση 2ου βαθμού γίνονται αισθητά. Αυτό το στάδιο ανάπτυξης της παθολογίας χαρακτηρίζεται από στένωση του χώρου της άρθρωσης κατά 50%, καθώς και από την εμφάνιση σημείων παραμόρφωσης της κεφαλής του μηριαίου με τη μετατόπισή της.

Με περαιτέρω εξέλιξη της παθολογίας, ο χώρος της άρθρωσης στενεύει ακόμη περισσότερο και στον 3ο βαθμό η κοξάρθρωση απουσιάζει σχεδόν εντελώς. Αυτό συνοδεύεται ήδη από το σχηματισμό πολλαπλών οστεοφύτων. Σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης της νόσου, ο πόνος γίνεται όχι μόνο έντονος, αλλά αφόρητος και συχνά εμφανίζεται ακόμη και σε κατάσταση πλήρους ανάπαυσης, συμπεριλαμβανομένης της νύχτας. Δεδομένου ότι η άρθρωση του ισχίου είναι σοβαρά παραμορφωμένη, τα στοιχεία της μπορούν να προσκρούσουν στα νεύρα που περνούν εδώ, γεγονός που οδηγεί σε πόνο που ακτινοβολεί στη βουβωνική χώρα, στους γλουτούς, καθώς και στον μηρό και ακόμη και στο κάτω πόδι. Αυτό προκαλεί επίσης την αδυναμία να κινηθεί ανεξάρτητα χωρίς τη χρήση βοηθητικών συσκευών, για παράδειγμα, πατερίτσες ή μπαστούνι.

Η κοξάρθρωση 3ου βαθμού είναι άμεση ένδειξη για χειρουργική θεραπεία. Εάν η επέμβαση δεν γίνει έγκαιρα, η κεφαλή του μηριαίου οστού θα συγχωνευθεί σταθερά με την επιφάνεια της κοτύλης από οστεόφυτα. Αυτό θα οδηγήσει σε βράχυνση του ποδιού, παντελή έλλειψη ικανότητας ανεξάρτητης κίνησης, αφού η άρθρωση θα χάσει εντελώς την κινητικότητα, δηλαδή σε αναπηρία.

Διαγνωστικά

Εάν εμφανιστούν σημεία κοξάρθρωσης, συνιστάται να συμβουλευτείτε έναν ορθοπεδικό το συντομότερο δυνατό. Αρχικά, ο γιατρός θα πάρει συνέντευξη από τον ασθενή και θα ανακαλύψει τη φύση των παραπόνων και στη συνέχεια θα προχωρήσει στην εξέταση και στη διενέργεια λειτουργικών εξετάσεων, συγκρίνοντας το μήκος των ποδιών. Κατά κανόνα, τα δεδομένα που λαμβάνονται είναι επαρκή για να μιλήσουμε με υψηλό βαθμό εμπιστοσύνης για την παρουσία της κοξάρθρωσης.

Αλλά δεδομένου ότι μια παρόμοια κλινική εικόνα μπορεί να συνοδεύει μια σειρά από άλλες ασθένειες των αρθρώσεων του ισχίου, τόσο φλεγμονώδους όσο και μη φλεγμονώδους φύσης, συνταγογραφούνται αναγκαστικά διαγνωστικές μέθοδοι οργάνων. Με τη βοήθειά τους, ένας ειδικός θα είναι σε θέση όχι μόνο να επιβεβαιώσει την παρουσία της κοξάρθρωσης, να τη διαφοροποιήσει από το ριζικό σύνδρομο που προκαλείται από παθολογίες της σπονδυλικής στήλης, αλλά και να αξιολογήσει σωστά τον βαθμό ανάπτυξής της και επομένως να επιλέξει τις πιο αποτελεσματικές τακτικές θεραπείας.

Σήμερα, τα ακόλουθα χρησιμοποιούνται για τη διάγνωση της κοξάρθρωσης:

• Ακτινογραφία των αρθρώσεων του ισχίου - οι προκύπτουσες εικόνες σάς επιτρέπουν να ανιχνεύσετε σημάδια καταστροφικών αλλαγών, την παρουσία οστεοφύτων, τη φύση της παραμόρφωσης των δομών των οστών και να μετρήσετε το πάχος του αρθρικού χώρου.
• Η αξονική τομογραφία είναι μια πιο σύγχρονη μέθοδος για τη διάγνωση παθολογιών των οστών, παρέχοντας σαφέστερα δεδομένα από τις ακτινογραφίες, αλλά είναι πιο ακριβή. Επομένως, η αξονική τομογραφία συνταγογραφείται σε αμφιλεγόμενες περιπτώσεις όταν είναι απαραίτητο να διευκρινιστεί η διάγνωση και ο βαθμός καταστροφής της άρθρωσης του ισχίου.
• Η μαγνητική τομογραφία είναι μια άκρως κατατοπιστική μέθοδος για τη μελέτη των αρθρώσεων, παρέχοντας τη μέγιστη ποσότητα πληροφοριών σχετικά με την κατάσταση της άρθρωσης και όλες τις δομές της, ιδιαίτερα τον υαλώδη χόνδρο, τους συνδέσμους και τα χαρακτηριστικά παροχής αίματος.

Στους ασθενείς συνταγογραφείται ένας αριθμός εργαστηριακών εξετάσεων, όπως OAC, OAM, ρευματικές εξετάσεις, βιοχημικές εξετάσεις αίματος και άλλες.

Συντηρητική θεραπεία της κοξάρθρωσης

Κατά τη διάγνωση της κοξάρθρωσης 1 ή 2 βαθμών, η θεραπεία πραγματοποιείται με συντηρητικές μεθόδους. Για κάθε ασθενή επιλέγονται ξεχωριστά, λαμβάνοντας υπόψη τις ανιχνευόμενες συνοδές παθολογίες. Ως εκ τούτου, μπορεί συχνά να χρειαστεί να συμβουλευτείτε όχι μόνο έναν ορθοπεδικό, αλλά και γιατρούς άλλων ειδικοτήτων που θα επιλέξουν την απαραίτητη θεραπεία για την καταπολέμηση των συνοδών νοσημάτων.

Ως μέρος της θεραπείας της κοξάρθρωσης, οι ασθενείς συνταγογραφούνται:

• φαρμακευτική θεραπεία?
• θεραπεία άσκησης?
• φυσιοθεραπεία.

Είναι επιτακτική ανάγκη όλοι οι ασθενείς να λαμβάνουν μέτρα για την εξάλειψη των επιπτώσεων παραγόντων που αυξάνουν το φορτίο στα πόδια και συμβάλλουν στην εξέλιξη των εκφυλιστικών αλλαγών στην άρθρωση του ισχίου. Αυτό περιλαμβάνει την προσαρμογή της διατροφής σας και την αύξηση του επιπέδου της σωματικής σας δραστηριότητας εάν είστε υπέρβαροι. Εάν ο ασθενής εκτίθεται τακτικά σε υπερβολική σωματική δραστηριότητα, συνιστάται να αλλάξει το είδος της δραστηριότητας ή να μειώσει την ένταση της προπόνησης εάν το φορτίο οφείλεται σε αθλήματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, συνιστάται η χρήση ειδικών επιδέσμων και ορθώσεων που θα σταθεροποιήσουν την άρθρωση του ισχίου και θα την ανακουφίσουν κατά τη διάρκεια της φυσικής δραστηριότητας.

Φαρμακοθεραπεία

Στο πλαίσιο της φαρμακευτικής θεραπείας, τα φάρμακα επιλέγονται μεμονωμένα για τους ασθενείς, λαμβάνοντας υπόψη τις υπάρχουσες συνοδές ασθένειες. Κατά κανόνα, φάρμακα από τις ακόλουθες φαρμακολογικές ομάδες ενδείκνυνται για την κοξάρθρωση:

• Τα ΜΣΑΦ είναι μια ευρεία ομάδα φαρμάκων που εμφανίζουν αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη αποτελέσματα (διατίθενται σε διάφορες μορφές δοσολογίας, συμπεριλαμβανομένων δισκίων, καψουλών, πηκτωμάτων, κρεμών, ενέσιμων διαλυμάτων, που σας επιτρέπει να επιλέξετε την πιο αποτελεσματική και βολική μορφή χρήσης).
• Τα κορτικοστεροειδή είναι φάρμακα που έχουν ισχυρό αντιφλεγμονώδες αποτέλεσμα, αλλά λόγω του υψηλού κινδύνου ανεπιθύμητων ενεργειών, ειδικά όταν χρησιμοποιούνται από του στόματος μορφές, συνταγογραφούνται μόνο σε σύντομες δόσεις με ένεση.
• μυοχαλαρωτικά - φάρμακα που βοηθούν στη μείωση του μυϊκού τόνου, γεγονός που σας επιτρέπει να καταπολεμήσετε αποτελεσματικά τους μυϊκούς σπασμούς, που συχνά παρατηρούνται με την κοξάρθρωση.
• chondroprotectors - μια ομάδα φαρμάκων που περιέχουν συστατικά που χρησιμοποιούνται από το σώμα για την αναγέννηση του χόνδρινου ιστού.
• φάρμακα που βελτιώνουν τη μικροκυκλοφορία - βοηθούν στη βελτίωση της διατροφής των μαλακών ιστών και ενεργοποιούν τις μεταβολικές διεργασίες στην πληγείσα περιοχή.
• Βιταμίνες Β - ενδείκνυται για διαταραχές αγωγιμότητας των νεύρων που προκαλούνται από συμπίεση των νεύρων από αλλοιωμένα στοιχεία της άρθρωσης του ισχίου.

Εάν η κοξάρθρωση προκαλεί επίθεση οξέος πόνου που δεν μπορεί να ανακουφιστεί με τη βοήθεια των συνταγογραφούμενων ΜΣΑΦ, συνιστάται στους ασθενείς να υποβληθούν σε ενδοαρθρικό ή περιαρθρικό αποκλεισμό. Η ουσία του είναι η έγχυση απευθείας στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου ενός διαλύματος αναισθητικού σε συνδυασμό με κορτικοστεροειδή. Αυτό θα εξαλείψει τον πόνο στο συντομότερο δυνατό χρόνο και θα μειώσει τη φλεγμονώδη διαδικασία. Αλλά ο αποκλεισμός μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από εξειδικευμένο ιατρό σε ένα ειδικά προετοιμασμένο δωμάτιο. Δεν συνιστάται η εκτέλεση τέτοιων διαδικασιών στο σπίτι.

Θεραπεία άσκησης

Κατά τη διάγνωση της κοξάρθρωσης, απαιτούνται τακτικές ασκήσεις φυσικοθεραπείας. Ακριβώς όπως η φαρμακευτική θεραπεία, ένα σύνολο ασκήσεων θεραπείας άσκησης για κάθε ασθενή επιλέγεται ξεχωριστά, λαμβάνοντας υπόψη τον βαθμό καταστροφής της άρθρωσης του ισχίου, το επίπεδο φυσικής ανάπτυξης του ασθενούς και τη φύση των συνοδών ασθενειών (ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στις καρδιαγγειακές παθολογίες).

Χάρη στα καθημερινά μαθήματα άσκησης θεραπείας, είναι δυνατό να:

• μειώστε τη σοβαρότητα του πόνου.
• αύξηση της κινητικότητας της άρθρωσης του ισχίου.
• μείωση του κινδύνου ανάπτυξης μυϊκής ατροφίας.
• εξαλείψτε τους μυϊκούς σπασμούς του μηρού.
• ενεργοποιεί την κυκλοφορία του αίματος και ως εκ τούτου βελτιώνει τη διατροφή της πάσχουσας άρθρωσης.

Όλες οι ασκήσεις πρέπει να εκτελούνται ομαλά, αποφεύγοντας απότομες κινήσεις και τραντάγματα. Αλλά εάν εμφανιστεί πόνος κατά τη διάρκεια της θεραπείας άσκησης, θα πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνήσετε με το γιατρό σας για να διορθώσετε το επιλεγμένο σύμπλεγμα ή να πραγματοποιήσετε επαναλαμβανόμενες διαγνώσεις για να αποκλείσετε την εξέλιξη της νόσου και την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης.

Φυσικοθεραπεία

Η σύνθετη θεραπεία της κοξάρθρωσης περιλαμβάνει μαθήματα φυσιοθεραπευτικών διαδικασιών που έχουν αντιφλεγμονώδη, αναλγητική, αποσυμφορητική και τονωτική δράση στον οργανισμό. Ως εκ τούτου, πιο συχνά οι ασθενείς συνταγογραφούνται 10-15 διαδικασίες:

• θεραπεία υπερήχων?
• ηλεκτροφόρηση;
• UVT;
• μαγνητική θεραπεία?
• θεραπεία με λέιζερ κ.λπ.

Πρόσφατα, το plasmolifting χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο ως μέρος της συντηρητικής θεραπείας της κοξάρθρωσης, η οποία μπορεί να αυξήσει σημαντικά τον ρυθμό αναγέννησης του υαλώδους χόνδρου. Η ουσία της διαδικασίας είναι η εισαγωγή καθαρού πλάσματος αίματος στην κοιλότητα της άρθρωσης του ισχίου, το οποίο λαμβάνεται με φυγοκέντρηση από το αίμα του ίδιου του ασθενούς.

Χειρουργική για την κοξάρθρωση

Εάν ένας ασθενής διαγνωστεί με κόξαρθρο βαθμού 3, ενδείκνυται για χειρουργική επέμβαση, καθώς οι συντηρητικές μέθοδοι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι πλέον αποτελεσματικές. Δυστυχώς, τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά συχνές σήμερα, καθώς ένας πολύ μεγάλος αριθμός ασθενών αναζητούν ιατρική βοήθεια όταν δεν μπορούν πλέον να ανεχθούν τον πόνο ή έχουν σοβαρούς κινητικούς περιορισμούς που τους στερεί την ικανότητά τους να εργάζονται και να κινούνται ανεξάρτητα.

Η έγκαιρη χειρουργική επέμβαση μπορεί να εξαλείψει πλήρως αυτές τις διαταραχές και να αποκαταστήσει την ικανότητα του ασθενούς να κινείται κανονικά, αυξάνοντας σημαντικά την ποιότητα ζωής του. Ενδείξεις για την εφαρμογή του είναι:

• σημαντική μείωση του διαστήματος των αρθρώσεων κατά περισσότερο από 80%.
• η παρουσία έντονου πόνου στην άρθρωση του ισχίου που δεν μπορεί να εξαλειφθεί.
• σοβαρές κινητικές αναπηρίες·
• κάταγμα του αυχένα του μηριαίου.

Το χρυσό πρότυπο για τη θεραπεία της σοβαρής κόξαρθρωσης, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων, είναι η αντικατάσταση ισχίου. Αυτή η επέμβαση περιλαμβάνει την αντικατάσταση της κατεστραμμένης άρθρωσης του ισχίου με μια τεχνητή ενδοπρόθεση κατασκευασμένη από ανθεκτικά και ταυτόχρονα βιολογικά συμβατά υλικά. Η ενδοπροσθετική σάς επιτρέπει να αποκαταστήσετε πλήρως τη λειτουργικότητα της άρθρωσης του ισχίου, να εξαλείψετε τον πόνο και να επιστρέψετε ένα άτομο σε μια πλήρη ενεργό ζωή.

Η ουσία αυτού του τύπου χειρουργικής επέμβασης είναι η εκτομή της κεφαλής του μηριαίου οστού και ενός μικρού θραύσματος του λαιμού του. Ο χειρουργός θα χρειαστεί επίσης να προετοιμάσει την επιφάνεια της κοτύλης για την εγκατάσταση της ενδοπρόσθεσης, δηλαδή να αφαιρέσει όλα τα σχηματισμένα οστεόφυτα και να επιτύχει τη μέγιστη αποκατάσταση του φυσιολογικού της σχήματος. Μετά από αυτό, τοποθετείται ενδοπρόθεση του επιλεγμένου τύπου, η οποία στερεώνεται με ειδικό τσιμέντο (κατά προτίμηση για τη θεραπεία ηλικιωμένων) ή χωρίς τσιμέντο. Στην τελευταία περίπτωση, η ενδοπρόσθεση έχει ένα ειδικό σπογγώδες τμήμα που έρχεται σε επαφή με τις οστικές δομές. Η στερέωσή του στην κοτύλη εξασφαλίζεται από την ανάπτυξη του οστικού ιστού μέσω του σπόγγου.

Για κάθε ασθενή, ο τύπος της ενδοπροσθετικής επιλέγεται ξεχωριστά. Η πιο αποτελεσματική είναι η ολική ενδοπροσθετική, η οποία συνεπάγεται πλήρη αντικατάσταση ολόκληρης της άρθρωσης του ισχίου, δηλαδή του αυχένα και της κεφαλής του μηριαίου οστού, καθώς και της κοτύλης.

Εάν ο ασθενής έχει διατήρηση του φυσιολογικού υαλώδους χόνδρου στην επιφάνεια της κοτύλης, μπορεί να υποβληθεί σε μερική αρθροπλαστική με αντικατάσταση μόνο της κεφαλής του μηριαίου και/ή του λαιμού. Για το σκοπό αυτό, χρησιμοποιούνται ενδοπροθέσεις διαφορετικών σχεδίων: μονοπολικές και διπολικές.

Το μόνο μειονέκτημα της αντικατάστασης της ενδοπρόσθεσης είναι η ανάγκη αντικατάστασης της εγκατεστημένης ενδοπρόσθεσης μετά από 15–30 χρόνια.

Μετά την ενδοπροσθετική χορηγείται στους ασθενείς αποκατάσταση, η διάρκεια της οποίας εξαρτάται από την ταχύτητα αποκατάστασης των ιστών. Ως μέρος της αποκατάστασης, συνταγογραφείται θεραπεία άσκησης, φυσιοθεραπεία και θεραπευτικό μασάζ.

Πριν από την εμφάνιση των σύγχρονων ενδοπροθέσεων, σε ασθενείς με κοξάρθρωση βαθμού 3 συνταγογραφούνταν οστεοτομία ή αρθρόδεση. Σήμερα, αυτές οι τεχνικές χρησιμοποιούνται όλο και λιγότερο, καθώς έχουν μια σειρά από μειονεκτήματα. Έτσι, η αρθρόδεση περιλαμβάνει τη στερέωση των οστικών δομών της άρθρωσης του ισχίου με μεταλλικές πλάκες. Ως αποτέλεσμα, το σύνδρομο του πόνου εξαλείφεται εντελώς, αλλά η άρθρωση χάνει εντελώς την κινητικότητα. Έτσι, μετά την αρθρόδεση, ο ασθενής μπορεί μόνο να σταθεί όρθιος, αλλά δεν μπορεί πλέον να περπατήσει ανεξάρτητα λόγω της έλλειψης κίνησης στην άρθρωση του ισχίου. Επομένως, σήμερα η αρθρόδεση πρακτικά δεν εκτελείται.

Η οστεοτομία περιλαμβάνει την εκτέλεση ενός τεχνητού κατάγματος του μηριαίου οστού με τέτοιο συνδυασμό θραυσμάτων οστού που θα μειώσει το φορτίο στην προσβεβλημένη άρθρωση του ισχίου. Όμως η επέμβαση δίνει μόνο βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα και στο μέλλον υπάρχει ακόμα ανάγκη για ενδοπροσθετική.

Έτσι, η κοξάρθρωση της άρθρωσης του ισχίου είναι μια αρκετά επικίνδυνη ασθένεια, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία. Μειώνει σοβαρά την ποιότητα ζωής και στερεί από ένα άτομο την ικανότητα εργασίας. Αλλά αν δώσετε προσοχή στα πρώιμα σημάδια της παθολογίας και λάβετε έγκαιρη διαβούλευση με έναν ορθοπεδικό, μπορείτε να επιβραδύνετε την εξέλιξή της και να επιτύχετε σημαντική βελτίωση στην ευημερία σας. Αλλά με την ήδη προχωρημένη κοξάρθρωση, μπορεί να υπάρξει μόνο μία λύση - η ενδοπροσθετική. Ευτυχώς, αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμη και με σοβαρές εκφυλιστικές αλλαγές και να αποκαταστήσει πλήρως την κανονική λειτουργία της άρθρωσης του ισχίου.